10-10-07

Post

boog005Toen ik 2004 geconfronteerd werd met de borstkanker, werkte ik nog 36 uur per week. Als je dan bijna van de ene op de andere dag thuis en in het circuit van chirurgie, chemo and bestralingen komt is het wel heel stil om je heen. De behandeling neemt wel veel tijd in beslag, maar buiten dat zie je heel weinig mensen. Is natuurlijk wel zo dat iedereen zo z'n besognes heeft.
Maar wat toen heel fijn was, was de stroom aan kaartjes, telefoontjes en emails. Ik bleef er toch een beetje bij horen. Heb wel ervaren dat als je langer dan 3 á 4 weken uit de running bent het steeds moeilijker wordt dat gevoel van erbij horen vast te houden. Werk gaat door, leven gaat door en dat je ergens bent achter gebleven op een onbekend station is jammer, maar helaas.

Goed, dat was in 2004. Nu zitten we eind 2007 en ik werk al 2 jaar niet meer. Kaartjes van collega's zitten er niet meer in. Maar geen nood. Ik ben lid van een mailinglijst die met elkaar kletsen over quilten en die elkaar ook af en toe een kijkje geven in hun leven.
En nu, nu stromen de kaartjes ook weer binnen. Iedere dag wel een paar. De troostende en opbeurende woorden geven me heel veel kracht en steun. Wordt er ook tamelijk emotioneel van. Maar dat geeft niets. Beter de tranen laten stromen dan het allemaal opkroppen.

Het hele verhaal is eigenlijk bedoeld dat men zich moet realiseren dat een kaartje zo belangrijk kan zijn. Je bent ziek, maar je wilt er toch bij horen.

Goed, dat was mijn preek voor vandaag!

Mijn motto: achter de wolken schijnt de zon. Of: na regen komt zonneschijn.
Het mag dan nu wel gieten maar de zon komt er wel weer door.

 

22:24 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: zon, post, borstkanker, kaartjes |  Facebook |

Commentaren

die kaartjes ervaarde ik ook als vitamine L, een e-mail is heel fijn, maar een kaartje is tastbaar en herleesbaar ook als de pc uit is.

Gepost door: Shirley | 10-10-07

ja, die kaartjes zijn echt wel troostend! hoop dat er nog heel veel bij je binnen vallen de komende weken!

Gepost door: inge | 11-10-07

hallo Dita, inderdaad, een teken van leven van iemand... of het nu met een echt kaartje, een mailtje, een brief of een telefoontje is doet altijd enorm veel deugd.
Zo ontving ik een paar weken geleden een piepklein postpakketje en daarin zat een piepklein Tatti-beertje met een kaartje. Echt leuk en opbeurend na de operaties aan mijn handen.
Naast al die tekens van leven is het bloggen ook wel heel fijn; de lieve reacties die je van overal krijgt doen ook zo veel plezier, vind je niet?
Groetjes

Gepost door: lucretia | 11-10-07

Dita, ik wens je heel veel sterkte bij de ingreep volgende week! Ik denk aan je en hoop dat alles een beetje meevalt.
Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 11-10-07

Dat je nog heel veel kaartjes mag krijgen.
Dat kan zeker deugd doen.

Gepost door: katrien | 11-10-07

De commentaren zijn gesloten.