19-01-08

Emoties

De afgelopen week zijn er heel wat emoties beleefd en allerlei hersenspinsels bedacht. Niet alleen bij mij, ook bij Lief en de kinderen. Kleinkinderen weten alleen dat Oma ziek, hoeven ook niet meer te weten.
Spannend was het wachten op de uitslag van de scan. Was het aangeslaan? Was het
niet aangeslaan? De tabletten van november hadden helemaal niets gedaan.
Dus wat zou de chemo hebben gedaan? Op een longfoto van 24 december 2007 was er
 volgens longarts een heel kleine verbetering te zien. Maar, denk eraan alleen de scan kan het goed laten zien. Hij was heel voorzichtig in zijn uitspraken. Dus ik ging met een beetje positief gevoel de scan in. Maar toch, het kan erg tegenvallen.


Dan de plotselinge opname van diezelfde vrijdag. Even langs dagbehandeling om advies te vragen wat te doen met die huid. En voordat ik er erg in hand, lag ik in een bedje en nog vlugger op de afdeling boven. Dat was een grote teleurstelling. Had ik helemaal niet op gerekend.


Maandag om 9.00 uur kwam de zaalarts met het goede nieuws. Complete opluchting, huilbui maar dan van geluk. Zo lief dat ze me dat meteen kwam vertellen. En er meteen de boodschap achteraan dat ik voor de middag nog naar de OK zou gaan voor het plaatsen van de Port-o-Cath. Zo dat ging ook mooi door. Weer opluchting.

Op de vooravond van mijn vertrek kwam dezelfde zaalarts nog een praatje maken.
Op een of andere manier kwam het gesprek op de kinderen en de moeite die zij ermee
hebben om dit te verwerken.
Haar vraag was: doe je dit alleen voor de kinderen? Het is nogal wat ellende wat er
elke keer over je heen komt.
Daar heb ik niet over moeten nadenken. Ik doe het voor mezelf, op de allereerste
plaats en voor mijn Lief. En natuurlijk ook voor de kinderen.
Maar op de allereerste plaats voor mezelf en Lief. Toen we gingen samenwonen hebben
we elkaar beloofd om samen oud te worden. Het huis is ervoor aangepast met op de begane grond een slaapkamer en badkamer. Badkamer met grote inloopdouche en een grote badkuip.


Allemaal op een rijtje: het waren nogal heftige emoties deze afgelopen dagen en dat kost ook energie.
Maar het gaat steeds beter. Kan in één keer de trap oplopen (pc staat boven) Heb deze
week weer boodschappen meegedaan, dus we gaan vooruit.

pc020

Trouwens, ik heb mezelf een laptop cadeau gedaan en die moet deze week arriveren.
Kan ik lekker beneden op de bank blijven zitten. En dan ga ik eens informeren waar ik moet zijn om een abonnement te krijgen, dat ik overal kan inloggen, waar ik ook ben.
Toekomstplannen genoeg! Oh ja, de Crazy Quiltconferentie die in juli in Omaha wordt
gehouden staat ook nog steeds op mijn verlanglijstje. Daar gaan we ook voor.

13:36 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: emoties, scan, kinderen, weer opname |  Facebook |

Commentaren

't Was zeker niet niks, de voorbije week, maar blijf er voor gaan hoor. Voor jezelf, voor je Lief, voor je kinderen en ... voor ons ook een beetje!

Gepost door: Yvonne aka sommeke | 19-01-08

groot gelijk dat Omaha op je verlanglijstje staat!
knuffel!

Gepost door: inge | 19-01-08

het was zeker een moeilijke week.Maar plannen blijven maken hoor.

Gepost door: Katrien | 20-01-08

Viva Voce ! Mens ! Je DURFT te leven !

Gepost door: piet | 20-01-08

Supernieuws en ik vind dat je het ook super doet! Heerlijk luxe, een laptop voor beneden, ook al kan je weer traplopen; stom he als zoiets simpels zo zwaar wordt dat het lijkt alsof je een hoge berg aan het beklimmen bent.

Gepost door: Shirley | 21-01-08

Wat een opluchting, dat goede nieuws. Groetjes uit Parijs.

Gepost door: Marie-Thérèse | 22-01-08

De commentaren zijn gesloten.