14-03-08

Dip

Dal, depressie? Hoe dan ook ben eigenlijk niet te spreken. Soms wil ik gillen, krijsen, huilen en heel hard mijn frustaties door de wereld slingeren. Niet dat ik me dan beter ga voelen. De waarheid begint langzaam in te zinken. En het is hard en moeilijk om ermee om te gaan.

Sommige in mijn omgeving denken nog in jaren, ik denk in maanden. Is heel negatief. Ik weet het, maar zo voel ik het op het moment.

Ik wil toch iedere dag opstaan met in mijn achterhoofd: wat voor leuks ga ik vandaag doen? Vanochtend zijn we naar de miniquilttentoonstelling geweest van het Quiltersgilde. Het was er om 11.30 uur al heel druk en we hebben heel mooie werkstukken gezien.

Morgenochtend gtaan we even op en naar naar Elst. Daar is een weekend voor quilters en oorspronkelijk zou ik ook gaan. Gezien mijn conditie, nog een beetje wankel op de hoefjes, toch maar besloten om thuis te blijven. Gaan we even een kopje koffie drinken. Er zijn allemaal vrouwen, dïe ik ken van de mailinglijsten waar op geabonneerd ben. En waarvan ik nog steeds een stroom van lieve kaartjes krijg. Heb wel eens gezegd als het aan de kaartjes ligt was ik al minstens 3 keer genezen!

En zo proberen we van iedere dag het beste te maken. Zien wat ik wel heb en kan en niet nadenken over wat niet kan.

16:56 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.