18-03-08

Aussie herinneringen

Eén van de dingen die ik het best herinner is dat Papa een zware 500 cc motor had. Ik herinner me zelfs het merk: het was een Ariel. Daarmee ging hij heen en terug naar zijn werk. Het was een lange rit, bijna niet de doen met het openbaar vervoer (dat daar toen ook niet zo denderend was.

Hij werkte 's nachts en we wisten hoe laat hij ongeveer thuis kwam. In ieder geval voordat wij naar school gingen.

Een ochtend was hij niet op tijd thuis en we stonden op het punt naar school te gaan, toen er op de voordeur werd geklopt. Er stonden twee levensgrote agenten voor de deur. Mama was op slag al haar Engels vergeten en ik werd erbij geroepen. Wat bleek? Papa was aangereden terwijl hij onderweg naar huis was. De agenten vertelden dat in het Engels, ik in het Nederlands tegen mama en weer terug in het Engels het antwoord en de vragen van Mama. Nee, ze wisten niet in welke ziekenhuis hij was, maar het was niet ernstig en hij zou zo thuis komen. In die tijd had je allemaal kleine particulieren ziekenhuisjes en je moest maar afwachten naar welk ziekenhuis de ambulance je heen bracht.

Wij naar school en mama wachten.....en wachten.....en wachten.Maar geen echtgenoot die thuis kwam. Toen wij thuis kwamen uit school was ze redelijk in paniek. Enfin na nog een uurtje wachten werd hij dan toch per taxi thuisgebracht.

Wat was er nu gebeurd? Papa was, waarschijnlijk door slaapgebrek en shock in slaap gevallen in de ambulance. Bij aankomst in het ziekenhuis werd er even gekeken en de conclusie was: oh, die is dood! Dus laken erover heen en het lijkenhuis in. Tussen twee haakjes, het is de gewoonte, gezien de temperaturen om iemand de volgende dag te begraven!

Rond 4 uur is hij wakker geworden en de verpleegster die toevallig kwam binnenlopen schrok zich te pletter. Het lijk bewoog! Uiteindelijk hebben ze hem nagekeken en zonder noemenswaardige verwondingen naar huis gestuurd. Blauwe plekken, schrammen en schaafwondjes. Zes weken later bleek hij een middenvoetsbeentje gebroken te hebben.

Nee, dit is niet uit de duim gezogen. Later zou hij zeggen: toen ik daar op de grond lag heb ik besloten om terug naar Nederland te gaan. Hij wilde zijn vrouw en kinderen niet onverzorgd achterlaten aan de andere kant van de wereld.

Di is één van de Australische succesverhalen.

Commentaren

Toen zeker een nachtmerrie, maar nu toch een leuk verhaal, hé! Bedankt Dita!

Gepost door: Yvonne aka sommeke | 19-03-08

Wat een verhaal, zeg. Ik kan me voorstellen, dat het voor je vader in Australie meteen iets minder prettig was.

Gepost door: Marie-Thérèse | 19-03-08

Dita, dit is de nachtmerrie van iedere verpleegster die weleens in het mortuarium komt... Gelukkig bij jullie met een goede afloop, je arme moeder, heel de dag wachten....
Dankjewel voor dit verhaal, eigenlijk zou je ze moeten bundelen, zou best wel een leuk boekje zijn. Liefs Laura

Gepost door: Laura Hettich | 19-03-08

Ik zie het zo voor me, wat een toestand hé. Maar achteraf wel heel grappig. En daarna zijn jullie dus terug naar Nl. gegaan? Groetjes, Marjolein.

Gepost door: Marjolein | 19-03-08

Jeetje zeg, je vader zal ook geschrokken zijn toen...brrrr... en arme moeder, zolang te moeten wachten eer ze wat hoorde over haar echtgenoot en zn verwondingen kon zien... Heb je nog meer verhaaltjes???? toch heel leuk om te lezen !!!

Gepost door: Ingrid | 20-03-08

Raar Raar maar waar dus heb jij zelf gezegd,dat laat toch wel sporen na denk ik.
Dus wonderen bestaan (misschien) wel!
Graag wil ik je het allerbeste wensen met de komende paasdagen!

Gepost door: Ma Elly | 20-03-08

De commentaren zijn gesloten.