23-03-08

Verdriet

Blijkbaar is dit het weekend van het verdriet. Begon vrijdagavond met de bloemen van de werkgever. Zaterdagmiddag laat werd er een pakketje afgegeven door een bezorgdienst. "Of ik iets besteld had" vroef Lief. Nee, zou niet weten wat en waar. "Toch is het voor jou".

Ze zeggen wel eens dat gebeurtenissen hun schaduw vooruit werpen, nou dit pakketje wierp zijn geur vooruit! Rook wel heel lekker maar we konden het niet thuis brengen. Bij open maken kwam de geur nog sterker naar voren. Wat zat erin? Vier heel lekkere badbubbels! Zonder chemische stoffen en met gebruik van allerlei natuurlijke geurstoffen van bloemen en planten. Gestuurd door de schoondochter van Lief. De tranen zaten weer hoog!

Vanochtend waren jongste zoon, zijn Echtgenote en de kinderen op bezoek, De kindjes wilde buiten spelen met stoepkrijt. (De zon scheen hier). Lief stond erbij om ze in de gaten te houden. Zegt jongste zoon: het is een echte opa! In feite zijn het mijn kleinkinderen, maar we hebben het altijd over onze kleinkinderen. En ineens bedacht ik: Is hij nog steeds hun opa als ik uit de tijd ben? Hup, daar ging ik weer. Zoonlief had moeite met het binnen houden van de tranen.

En vanmiddag was het weer om een of andere reden raak. Weet niet eens waarom. Zal nu toch wel afgelopen zijn?

18:57 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: verdriet, tranen |  Facebook |

Commentaren

Ik begrijp je heel goed. Denk dat het aan die speciale paasdagen ligt. Ik voel de waterlanders ook bij het minste opkomen.
Ik wens jullie een hele fijne en zalige paasavond.
Groetjes.

Gepost door: anita | 23-03-08

Dikke Antwerpse kus van mij!

Gepost door: Yvonne aka sommeke | 23-03-08

Het lijkt me heel normaal dat je in deze omstandigheden emotioneel bent Dita. Er is toch ook helemaal niks mis mee om die tranen te laten lopen. Waarom zou je ze verbijten en alles opkroppen, ik denk dat je je dan nog slechter zou voelen.
Liefs

Gepost door: Elly | 24-03-08

In the Willawags Hi My Beloved Dee, I was so happy to meet you in France and then again in the US several times. I know I talked your ear off while hanging out with you when you were vending for Val. But I also learned a lot about you and your family and your work life and your beautiful stitching. You are forever a light in my life. I thank God and the internet for you! You make me smile!

Gepost door: Willa | 24-03-08

Geeft toch niks, Dita, die tranen. Laat ze maar lekker stromen en het houdt wel een keer op, hoor. Soms maar voor één dag en hup daar ga je weer, maar dan weer een paar traanloze dagen en zo maar door. Het gaat echt nooit meer over, weet ik van mezelf, ik heb ook dagen dat ik huil om niks, iets wat ik ruik, mooie muziek en kleinkind dat iets liefs zegt....en dat jouw kind mee gaat huilen geeft ook helemaal niks, is heel normaal en ook wel goed, alleen moest jij toen je dat zag waarschijnlijk nog harder huilen, want dat doen moeders dan hè!

Dikke knuffel,
Inge uit Eindhoven

Gepost door: Inge Slaats | 24-03-08

hey vrouwke, tranen zijn de overloop van emoties en spanningen, zorgen, verdriet en pijn, niet proberen ze tegen te houden, daarvoor is het nog allemaal veel te rauw. Ik vergeleek ze bij mij als de stoom van een hogedrukpan, in het begin -als de pan net op staat- moet je vaak de druk lossen anders ploft-ie.
Heel lief dat je badbubbels kreeg van schoondochter, dat is zeker een tranentrekker; je moet je pas schamen als de tranen komen omdat je geen bad hebt, dan ben je pas zielig.

Gepost door: Shirley | 24-03-08

Ik kom je een fijne avond wensen.

Gepost door: anita | 25-03-08

De commentaren zijn gesloten.