31-03-08

Dr. Bernhard Verbeeten Instituut

Eind jaren zestig werd in Tilburg een Radiotherapeutisch Instituut opgericht. Het stond midden in een woonwijk en was algemeen bekend als "het witte huis". Als je daar naar toe moest was je nog niet jarig. Ook in ben in die beginjaren daar geweest. Ik had een afwijking aan de schildklier en er is geprobeerd om die middels bestralingen op te lossen. Helaas is dat niet gelukt, want later ben ik er toch nog aan geopereerd.

Na verloop van tijd werd het instituut vernoemd naar de oprichter Dr. Bernhard Verbeeten en is het verhuisd naar een andere en grotere lokatie. Het was een van de eerste Radioptherapeutische instituten in Nederland en bestreek heel Brabant en een groot deel van de zuidelijke provincies.

In 2004 kwam ik er weer mee in aanraking. Na een borstbesparende operatie, 4 AC kuren, volgden er 33 bestralingen. De begeleiding was en is heel goed. Regelmatig gesprekken met de arts. Controle op de huid etc. Na verloop van tijd gaan de controles van 3 maanden, naar 6 maanden en dan jaarlijks. Als je het verzoek krijgt om over één jaar terug te komen slaak je vaak een zucht van verlichting: het gaat goed met mij, pas over één jaar weer terug komen.

Vandaag ben ik er voor de laatste keer geweest. Heb de 5 jaren niet gehaald, maar vond toch dat ik een soort afscheidsgesprek moest hebben met de arts die ik steeds gezien heb. Het was een goed gesprek. Hij was helemaal op de hoogte en hadden alle brieven en foto's gezien. Vond ook dat ik gelijk had met het aanvragen van de second opinion bij het Daniel den Hoed. Waarschijnlijk hebben ze daar nieuwe onderzoekstechnieken en misschien wel meer kennis. Wel oppassen dat je niet het experimentele circuit in gaat.

Anyway, hij vond het heel fijn dat ik m'n neus nog heb laten zien en afscheid heb genomen. De meeste patienten in dat soort situaties blijven zonder iets te zeggen weg. Het heeft ook geen nut meer om daar naar toe tegaan. Maar ik vind het fijn om iets goed af te sluiten.

16:47 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: verbeeteninstituut, afsluiten |  Facebook |

27-03-08

Telefoon

Gisteravond om 19.00 uur kwam dan het telefoontje van de oncoloog. Min of meer mijn eigen schuld dat het zo laat was.Moet blij zijn dat hij nog belde! Ik had langs de balie moeten gaan om te vragen mij op de telefoonlijst te zetten. Door dat ik werd afgeleid door ex kamergenoot en Lief helemaal vergeten (ja, mijn korte termijn geheugen is nog steeds een zeef met grote gaten) Anyway, woensdagochtend dacht ik er opeens weer aan. Afsprakenbureau gebeld en gevraagd of ik alsnog op de lijst kon. Kennelijk is er toch nog iets fout gegaan, vandaar het late telefoontje.

Uitslag van de longfoto: er zit inderdaad vocht achter de longen. Niet genoeg om drastische maatregelen te nemen. Hij heeft een recept achtergelaten bij de apotheek voor plastabletten. Tevens voor ontstekingsremmers om de opstandige lymphklieren in te tomen. Dit alles zou ook de kortademigheid moeten verlichten. Ben benieuwd.

Volgende week dinsdag moet ik zelf bellen om te horen hoe het zit met de lange termijn planning. De aanvraag voor de second opinion is inmiddels ook weg en het wachten is op een oproep van het Daniel den Hoed. Hoop dat dat niet te lang gaat duren. Was van plan om een reisje naar de zon te boeken. Canarische eilanden b.v. Ik verlang zo naar zon, blauwe lucht en vooral warmte. Winter is niet aan mij besteed. En zeker niet die kl*te winter die we (hopelijk) bijna achter de rug hebben.

lente26

25-03-08

Controle bij de oncoloog

on008Vanmiddag hadden we een afspraak met de oncoloog. Ik had wat vragen die ik graag beantwoord zou zien.

Vraag 1: Hebben jullie niets anders in de kast om mij te behandelen? O ja, kast vol, het probleem ben ik. Ben in zo'n slechte conditie dat iedere behandeling fataal zou kunnen zijn. Condioneel ben ik niks. Nou, dat is even slikken. Is nu ook weer niet de bedoeling. Moet daar nog eens goed over denken. Vraag is natuurlijk als ik erop sta om behandeld te worden en in dit geval op eigen risico, wat zal die dan zeggen?

Vraag 2: Ik wil graag een second opinion. Hetzij in het Daniel den Hoed of het Anthonie van Leeuwenhoek. Hij was het er onmiddellijk mee eens en gaf me groot gelijk. Als hij in mijn schoenen zou staan dan zou hij het ook doen. Dus hij regelt morgen het e.e.a. voor mij in het Daniel den Hoed en belt woensdagmorgen om door te geven hoe en wat. Heb even gekeken op de website van Daniel den Hoed en als ik hun mag geloven zijn de wachttijden hooguit één week.

Vraag 3: de snelheid van het verloop van het proces. In april 2007 ben ik naar huis gegaan met de boodschap alles in orde en kom over 6 maanden maar terug. Eind juli/half agustus bleek het helemaal mis te zijn. Hij beaamde dat het proces razendsnel ging. Maar als je goed nadenkt dan met je zeggen dat het eigenlijk in 2004 al is begonnen. En misschien hadden ze toen een volledige amputatie moeten doen en waren de 4 AC kuren zoethoudertjes. Maar dat zijn dingen die niet meer terug zijn te draaien en dat moet ik loslaten. Wat ik wel waardeer aan de man dat hij alles wat ik zeg. of het nu leuk is voor hem of niet, gewoon in ontvangst neemt. Ik ben het e.e.a. wat mij dwars zat kwijt en dat lucht ook op.

Ook is er nog een longfoto gemaakt omdat hij vocht achter de longen vermoedt. Ook daar hoor ik morgen de uitslag van. Eventueel wordt dan de longarts weer ingeschakeld.

Lief stond mee te kijken achter het scherm. En hij was niet blij met wat hij zag. De foto werd dan ook razendsnel weggeklikt. Ze houden niet van pottenkijkersKnipoog

En al zittend in de wachtruimte kwam er een jongeman aangelopen waarbij ik de laatste keer mee op de kamer heb gelegen. We hebben genoeglijk gebabbeld. Dat was dan weer leuk

23-03-08

Verdriet

Blijkbaar is dit het weekend van het verdriet. Begon vrijdagavond met de bloemen van de werkgever. Zaterdagmiddag laat werd er een pakketje afgegeven door een bezorgdienst. "Of ik iets besteld had" vroef Lief. Nee, zou niet weten wat en waar. "Toch is het voor jou".

Ze zeggen wel eens dat gebeurtenissen hun schaduw vooruit werpen, nou dit pakketje wierp zijn geur vooruit! Rook wel heel lekker maar we konden het niet thuis brengen. Bij open maken kwam de geur nog sterker naar voren. Wat zat erin? Vier heel lekkere badbubbels! Zonder chemische stoffen en met gebruik van allerlei natuurlijke geurstoffen van bloemen en planten. Gestuurd door de schoondochter van Lief. De tranen zaten weer hoog!

Vanochtend waren jongste zoon, zijn Echtgenote en de kinderen op bezoek, De kindjes wilde buiten spelen met stoepkrijt. (De zon scheen hier). Lief stond erbij om ze in de gaten te houden. Zegt jongste zoon: het is een echte opa! In feite zijn het mijn kleinkinderen, maar we hebben het altijd over onze kleinkinderen. En ineens bedacht ik: Is hij nog steeds hun opa als ik uit de tijd ben? Hup, daar ging ik weer. Zoonlief had moeite met het binnen houden van de tranen.

En vanmiddag was het weer om een of andere reden raak. Weet niet eens waarom. Zal nu toch wel afgelopen zijn?

18:57 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: verdriet, tranen |  Facebook |

21-03-08

Bloemen

Vanavond rond 7 uur werd er aangebeld. Lief doet open en neemt een boeket bloemen in ontvangst.

"Je hebt een stille minnaar" is het commentaar van Lief. Ja, hallo, waar moet ik die tegenkomen Lief. Ik hang bijna de hele dag hier op de bank!

Het papier en de cellofaan er afgepeuterd. Het is een prachtig boeket met grote witte rozen en nog wat wit spul. Het kaartje gelezen:

"Lieve Dieuwertje, heel veel sterkte gewenst, Burgemeester en College van de gemeente Oisterwijk. "

Mijn vroegere werkgever. En wat er nu precies aan de hand was, weet ik niet, maar de bloemen en het kaartje veroorzaakte een huilbui, die ik nog nooit eerder heb gehad. De tamtam is ook daar doorgedrongen en het wordt steeds meer een feit i.p.v. een slechte droom.

Zal na de Paasdagen eens telefoneren om ze te bedanken voor de attentie.

21:26 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: blomen, huilbui, werkgever |  Facebook |

18-03-08

Aussie herinneringen

Eén van de dingen die ik het best herinner is dat Papa een zware 500 cc motor had. Ik herinner me zelfs het merk: het was een Ariel. Daarmee ging hij heen en terug naar zijn werk. Het was een lange rit, bijna niet de doen met het openbaar vervoer (dat daar toen ook niet zo denderend was.

Hij werkte 's nachts en we wisten hoe laat hij ongeveer thuis kwam. In ieder geval voordat wij naar school gingen.

Een ochtend was hij niet op tijd thuis en we stonden op het punt naar school te gaan, toen er op de voordeur werd geklopt. Er stonden twee levensgrote agenten voor de deur. Mama was op slag al haar Engels vergeten en ik werd erbij geroepen. Wat bleek? Papa was aangereden terwijl hij onderweg naar huis was. De agenten vertelden dat in het Engels, ik in het Nederlands tegen mama en weer terug in het Engels het antwoord en de vragen van Mama. Nee, ze wisten niet in welke ziekenhuis hij was, maar het was niet ernstig en hij zou zo thuis komen. In die tijd had je allemaal kleine particulieren ziekenhuisjes en je moest maar afwachten naar welk ziekenhuis de ambulance je heen bracht.

Wij naar school en mama wachten.....en wachten.....en wachten.Maar geen echtgenoot die thuis kwam. Toen wij thuis kwamen uit school was ze redelijk in paniek. Enfin na nog een uurtje wachten werd hij dan toch per taxi thuisgebracht.

Wat was er nu gebeurd? Papa was, waarschijnlijk door slaapgebrek en shock in slaap gevallen in de ambulance. Bij aankomst in het ziekenhuis werd er even gekeken en de conclusie was: oh, die is dood! Dus laken erover heen en het lijkenhuis in. Tussen twee haakjes, het is de gewoonte, gezien de temperaturen om iemand de volgende dag te begraven!

Rond 4 uur is hij wakker geworden en de verpleegster die toevallig kwam binnenlopen schrok zich te pletter. Het lijk bewoog! Uiteindelijk hebben ze hem nagekeken en zonder noemenswaardige verwondingen naar huis gestuurd. Blauwe plekken, schrammen en schaafwondjes. Zes weken later bleek hij een middenvoetsbeentje gebroken te hebben.

Nee, dit is niet uit de duim gezogen. Later zou hij zeggen: toen ik daar op de grond lag heb ik besloten om terug naar Nederland te gaan. Hij wilde zijn vrouw en kinderen niet onverzorgd achterlaten aan de andere kant van de wereld.

Di is één van de Australische succesverhalen.

16-03-08

Aussie verhalen

Zaterdagochtend zijn Lief en ik naar Elst gereden om een bezoekje te brengen en een kopje koffie te drinken met 54 dames die daar een quiltweekend aan het vieren waren (ja, de dip is weer over). Het was enorm leuk en veel geknuffeld, gezoend en geklets.  Thuis gekomen was ik meer of min total loss, maar een dutje op de bank maakt alles weer goed.

Tijdens ons bezoekje werd me de vraag gesteld wanneer ik weer eens een Aussie verhaal zou plaatsen. Ik had de indruk dat ik wel klaar was met mijn verhaaltjes, maar nee, er moeten er meer komen!

Ben het blog eens aan het nalezen geweest en misschien zitten er nog wel wat verhaaltjes in mijn geheugen. Ik zal ook eens met mijn jongere broer herinneringen ophalen en horen wat die nog te zeggen heeft. Dus lieve lezers, even geduld, het zit eraan te komen.

12:34 Gepost door Dita in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: aussie verhalen, elst, quiltweekend |  Facebook |